บทที่ 44

บทที่ 44

ม่อเซียวถิงนั่งเงียบ ๆ พร้อมกับวางแก้วเหล้าลง ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างแรง "ให้ตายเถอะคุณยายคุณทวดเอ๊ย… ตาถึงชะมัดเลยนะเนี่ย"

เจียงอวี้เหอไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ดี ๆ ม่อเซียวถิงถึงได้ชมเขา นึกว่าอีกฝ่ายชมว่าตนเองเป็นคนดูคนเก่ง พออึ้งไปสักพักแล้วตั้งสติได้ ก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นเกาหัวด้วยความเก้อเขิน "ก็ไม่เชิงหรอกครับ แค่ถ้าเราใส่ใจ ก็จะมองทะลุปรุโปร่งถึงแก่นแท้ของคนคนหนึ่งได้ครับ"

"พี่เซียวถิง ผู้หญิงคนนี้ที่เป็นคนสวยคนนี้เป็นภรรยาของพี่โจวตัวจริงเหรอครับเนี่ย" เขาถามด้วยความอยากรู้ ไม่ว่าจะมองยังไงก็ไม่เชื่อเด็ดขาด

สองคนนี้มองมุมไหนก็ไม่เข้ากันเลยสักนิด ทั้งคู่ต่างก็เป็นพวกแต่งแต้มสีสันจัดจ้านจนมีความโดดเด่นกระแทกตาอย่างรุนแรง ตามคำพังเพยที่ว่าเมื่อสองตัวเอมาเจอกัน ย่อมต้องมีฝ่ายหนึ่งยอมทำตัวเป็นตัวโอเพื่อความรัก เขาจินตนาการออกแค่ภาพตอนที่สองคนนี้ยืนอยู่ด้วยกันแล้วอยากจะฆ่ากันให้ตายไปข้างหนึ่งเท่านั้น

"จิ่นโจวยังไม่วางใจพวกเรา ถึงได้ให้ผู้ช่วยกู้พาตัวมาน่ะสิ"

ผู้ช่วยกู้ส่งยิ้มให้สายตาที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัยซึ่งเจียงอวี้เหอส่งมา พร้อมกับมอบแววตาที่ยืนยันอย่างแน่ชัด "นี่คือคุณนายของเรา ตัวจริงเสียงจริงไม่มีปลอมครับ"

เมื่อเจียงอวี้เหอเห็นว่าแววตาของอีกฝ่ายไม่เหมือนแกล้งทำ จึงยอมเชื่อในที่สุด ทว่าในใจของเขากลับยังคงรู้สึกอยู่ดีว่าพี่อันอันกับพี่จิ่นโจวต่างหากถึงจะเหมาะสมคู่ควรกันที่สุด

พี่จิ่นโจวชอบอันอันมาตั้งหลายปี จะเป็นไปได้ยังไงที่บอกให้ปล่อยวางก็ปล่อยวางได้ง่าย ๆ