บทที่ 39

บทที่ 39

กวนอวี๋พึมพำบ่นเบา ๆ "นั่งไกลตั้งขนาดนั้น จะไปได้ยินอะไรที่พูดกันเล่า"

"ถือชามไว้ให้ดี"

เขานึกขึ้นได้ เลือกใช้วิธีที่เรียบง่ายและไร้ความปรานีที่สุดวิธีหนึ่ง คือการคว้าตัวกวนอวี๋หิ้วขึ้นมา มือข้างหนึ่งถือชามของตัวเองไว้ ปล่อยให้อีกมือของกวนอวี๋ถือชามของเธอเอง ส่วนข้อศอกก็ยังคล้องกระเป๋าไข่มุกใบเล็กของเธอไว้ แล้วเดินตรงไปยังทิศทางของลี่ถิงหนาน

จี้ปู้จู๋เห็นพี่สะใภ้คนสวยเดินจากไปก็ทำหน้าตาละห้อย รีบใช้สองมือประคองชามของตัวเองแล้วก้าวขาสั้น ๆ เดินตามไปติด ๆ

จี้จิ่นโจววางกวนอวี๋ให้นั่งลงที่ตำแหน่งข้าง ๆ ลี่ถิงหนาน ตัวเองก็นั่งลงข้างเธอ ส่วนจี้ปู้จู๋ก็ปีนขึ้นไปนั่งตรงที่นั่งข้างพวกเขาเช่นกัน

ระยะนี้ใกล้พอแล้วสินะ

ทำไมถึงมีสามีที่ใส่ใจเก่งขนาดนี้ได้นะ?

"กินต่อเถอะครับ" เขาเอ่ยบอกกวนอวี๋ที่กำลังถือชามอึ้งค้างด้วยสีหน้าตกตะลึงด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ลี่ถิงหนานส่งเสียงดุด้วยความเย็นชา "จี้จิ่นโจว นายทำอะไร!"