บทที่ 22

บทที่ 22

กวนอวี๋ยืนกรานบังคับให้เอาไปทำใหม่หมด จนในที่สุดปูดองรสแซ่บที่ยังดิ้นกระดุ๊กกระดิ๊กจานนั้นก็สงบลงอย่างถาวร

เธออดใจรอไม่ไหวตักขึ้นมาลองชิมคำหนึ่ง แล้วก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

"เป็นไงบ้าง" จี้จิ่นโจวคาดหวังในแววตา

กวนอวี๋พ่นลมหายใจขุ่นออกมาเฮือกใหญ่ น้ำเสียงล้ำลึก "ปูตายฟรีแล้ว"

พอลดเข้าปากปุ๊บกลิ่นวาซาบิฉุนกึกก็พุ่งตรงขึ้นสู่เพดานสมองทันที ตามด้วยรสเปรี้ยวจนขมของน้ำส้มสายชู ทั้งขมทั้งฉุนทั้งเผ็ด

"เอาวัตถุดิบดี ๆ มาทำเป็นอาหารรสชาติแย่อย่างนี้ โทษฐานนี้ต้องโดนจำคุกนะเนี่ย แต่ถึงไม่มีผลงานก็มีความชอบละกันนะ"

ความมั่นใจของจี้จิ่นโจวถูกบั่นทอนอย่างหนัก "..."

สุดท้ายมื้อเย็นของพวกเขาก็ยังคงเป็นกวนอวี๋ที่หน้าด้านหน้าทนไปขอยืมบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองห่อมาจากฉิวหยวน