บทที่ 3

บทที่ 3

กวนอวี๋เกิดสติหลุดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ผู้กำกับหน้ามืดมัวไม่รู้จะจัดการสถานการณ์อย่างไรดี ในจังหวะเดียวกันนั้นเองที่ประตูห้องปรากฏร่างสองร่างขึ้น

"พวกคุณโทรเรียกพวกเรามาหรือเปล่าครับ" หนึ่งในนั้นอยู่ในชุดสูทผูกเนกไท บนสันจมูกสวมแว่นกรอบทองที่ดูไม่เข้ากับใบหน้าอันบอบบาง เขาเคาะประตูห้องด้วยความสุภาพ "ข้างนอกไม่มีใครอยู่ พวกเราเลยเข้ามากันเองครับ"

ส่วนอีกร่างหนึ่งสูงโปร่งและดูเย็นชา สวมหมวกบีนนี่สีดำและเสื้อกล้าม เผยให้เห็นกล้ามเนื้อช่วงแขนที่บางแต่ได้รูปพอดี เส้นสายคมชัดสวยงาม เส้นเลือดปูดโปนเล็กน้อยตัดกับผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบ เขาปิดบังใบหน้าด้วยหน้ากากอนามัย เผยให้เห็นดวงตาหงส์เรียวยาวเป็นประกาย

กวนอวี๋พิงกรอบประตูอยู่ เงยหน้าขึ้นสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชาคู่นั้นพอดี เธอมองเห็นสายตาของเขาไหววิกเล็กน้อย ราวกับผิวน้ำในทะเลสาบอันสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นถูกโยนก้อนหินลงไป จนเกิดเป็นระลอกคลื่นเป็นวง