กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 123 หน้านายกับแผ่นรองรองเท้าของฉัน
วินาทีก่อนมุมปากเย่เทียนยังมีรอยยิ้มได้ใจ วินาทีถัดมาใบหน้าของเขาก็พลันมืดครึ้มลง
ดวงตาดุร้ายคู่นั้นจ้องเขม็งไปที่สามคนข้างกาย
ความคิดแรกคือสามคนนี้อยู่เบื้องหลังก่อกวน ทำร้ายลูกน้องตัวเองและชิงไข่มุกหลบอัคคีไป
แต่เสียงที่ดังออกมาจากโทรศัพท์ต่อไปกลับทำให้เย่เทียนงงเป็นไก่ตาแตก
“ฮัลโหล? ฮัลโหล! เย่เทียน ได้ยินไหม?
รีบมารับหมาสองตัวของแกไปซะ พ่อนี่ยังต้องนอน!”
“แกเป็นใคร? แกต้องการอะไรกันแน่!”
เย่เทียนขมวดคิ้วแน่น ถามเสียงเย็น
ไม่รู้ทำไม เขารู้สึกว่าเสียงในโทรศัพท์ทั้งคุ้นเคยทั้งแปลกหน้า ราวกับเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน