เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 227 แก่นทองคำหนึ่งเม็ดกลืนลงท้อง ชะตาข้าลิขิตเองหาใช่ฟ้า! (ตอนยาว 5K5!)
ทะเลเจียงห้วย!
ผ่านไหวโจวไปสามร้อยลี้ ณ สถานที่อันไร้ผู้คน
จี้ชิวซ่อนฝ่ามือทั้งสองไว้ในแขนเสื้อ ยืนไพล่หลังอยู่บนท้องฟ้าสีคราม มองดูเกลียวคลื่นที่ซัดสาด ในใจรู้สึกปลอดโปร่งยิ่งนัก
"ตั้งแต่ชาติแรกที่ข้าได้รับคัมภีร์ข้ามพิภพ ฝึกฝนหกวิธีหลอมปราณ จนถึงวันนี้ก็ผ่านมาแล้วร้อยยี่สิบกว่าปี"
"ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา ล้วนเต็มไปด้วยความยากลำบาก เฝ้าเพียรพยายามหลายชาติก็ยังยากจะบรรลุมรรคผล จึงได้รู้ว่าความยากลำบากของแก่นทองคำนั้น
ยากยิ่งกว่าการปีนขึ้นสวรรค์ ไม่น่าแปลกใจที่สหายร่วมทางหลายคนพยายามฝ่าฟัน แต่สิบทั้งเก้าล้วนตกตายก่อนถึงด่านมรรค"
"ทว่าก็น่ายินดียิ่งนัก"
เมฆดำปกคลุมทั่วท้องฟ้า อสนีภัยก่อตัวเป็นรูปร่าง คล้ายกำลังจะร่วงหล่นลงมา
เสียงพึมพำของชายหนุ่มก็ค่อย ๆ เปล่งออกมาเช่นกัน