กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ตอนที่ 370 แสงสีแห่งโลกมนุษย์ (ตอนจบ)
นี่เป็นครั้งแรกที่ซูไป๋นอนหลับจนตื่นขึ้นมาเองตามธรรมชาติ
ไม่มีสัญญาณเตือนจากระบบ ไม่มีการสั่นของโทรศัพท์ ไม่มีจ้าวเจียงตู้ที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักอึ้งตอนตีสามว่า “นายมาสักรอบจะดีกว่า” และไม่มีลู่เหิงที่ใช้น้ำเสียงแบบ “ฉันรู้ว่านายไม่อยากฟังแต่นายต้องฟัง” เพื่อแจ้งเตือนว่ามีองค์กรต่างประเทศบางแห่งจับตามองเขาอีกแล้ว
แสงแดดนอกหน้าต่างสดใสยิ่งนัก
สายลมหลังเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงของเมืองหลินไห่พัดผ่านผ้าม่านเข้ามา นำพากลิ่นดอกหอมหมื่นลี้มาจาง ๆ
ซูไป๋นอนอยู่บนเตียง มองเพดานพลางเหม่อลอยไปครึ่งนาทีเต็ม
จากนั้น เขาก็เอ่ยเรียกในใจอย่างระมัดระวัง
“ระบบ?”
ไม่มีการตอบสนอง
เขาหยั่งเชิงถามดูอีกครั้ง