ตอนที่ 360 ทิศทางที่เขาหันกลับไป ไม่ใช่ทิศทางของเสียงร้องไห้

ตอนที่ 360 ทิศทางที่เขาหันกลับไป ไม่ใช่ทิศทางของเสียงร้องไห้

ซูไป๋รับแท็บเล็ตมา

ในภาพ อาเล่อสวมไฟฉายคาดศีรษะ มือถือไม้เซลฟีเดินอยู่ท่ามกลางความมืดมิด ปากยังคงแกล้งทำเป็นผ่อนคลายขณะมีปฏิสัมพันธ์กับคอมเมนต์ลอย

ผิวผนังของสถานีรถกระเช้าเก่าหลุดร่อนอย่างรุนแรง ช่องหน้าต่างเปรียบเสมือนหลุมดำที่กลืนกินราตรีกาลเข้าไป

เสียงลมพัดกรูเข้ามาจากรอยแตกของกระจก แฝงด้วยเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาที่ขาด ๆ หาย ๆ

อาเล่อกดเสียงต่ำพูดขึ้น

“ทุกคน ได้ยินกันไหม มีเสียงร้องไห้จริง ๆ นะ ฉันไม่ได้ล้อเล่น”

คอมเมนต์ลอยเลื่อนผ่านหน้าจอไปอย่างรวดเร็ว

[เชี่ย มีจริงด้วย]

[บทจัดฉากมั้ง]