ตอนที่ 252 ของผมไม่ได้เรียกว่าตื่นเต้น เรียกว่าควบคุมไม่ได้ต่างหาก

ตอนที่ 252 ของผมไม่ได้เรียกว่าตื่นเต้น เรียกว่าควบคุมไม่ได้ต่างหาก

หลังจากเครื่องบินทะยานขึ้น ซูไป๋ก็หลับตาลงงีบไปพักหนึ่ง

หนึ่งชั่วโมงครึ่งต่อมา เครื่องบินร่อนลงจอดที่สนามบินเมืองหลวงมณฑล

เขาถือกระเป๋าเป้เดินออกจากโถงผู้โดยสารขาเข้า มองปราดเดียวก็เห็นเจ้าหน้าที่ชูป้ายรอรับอยู่ในเขตรับผู้โดยสาร

บนป้ายเขียนชื่อกิจกรรมและชื่อของบล็อกเกอร์ผู้เข้าแข่งขันหลายคน

ชื่อของซูไป๋อยู่อันดับที่สาม

เจ้าหน้าที่เห็นเขา ก็รีบกุลีกุจอเดินเข้ามาต้อนรับ

“อาจารย์ซูไป๋ ยินดีต้อนรับครับ รถอยู่ข้างนอก ผมพาท่านไปโรงแรมเลย”

ซูไป๋ขึ้นรถตู้ธุรกิจ พบว่าในรถมีคนนั่งอยู่แล้วสองคน

คนหนึ่งคือบล็อกเกอร์หญิงที่แต่งกายเป็นทางการมาก แต่งหน้าอย่างประณีต ในมือกำลังถือแท็บเล็ตดูข้อมูล