กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 382 เมฆมงคลเจ็ดสี
หลังพูดจบ เขาไม่เปิดโอกาสให้ตนเองได้เปลี่ยนใจแม้แต่น้อย ร่างกายถอยหลังไปหลายก้าว สูดลมหายใจลึก ก่อนทอดสายตาอ่อนโยนไปยังเจียงหวยเป็นครั้งสุดท้าย ราวกับกำลังบอกโดยไร้เสียงว่า “ขอโทษ” และ “นายต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้”
จากนั้นเขาหลับตาลง กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งตึงดุจเสือชีตาห์ที่กำลังสะสมแรง ก่อนระเบิดพลังในชั่วพริบตา กระโจนตัวขึ้นพุ่งฉีกท้องฟ้ายามราตรีอันอับทึบ แล้วกระโดดสู่ห้วงอเวจีดำมืดไร้ก้นบึ้ง
ในชั่วขณะนั้น เวลาเหมือนแข็งค้าง เสียงลมคำรามข้างหู ราตรีดำดุจหมึก กลืนร่างที่กำลังร่วงหล่นของเขาไป