กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 337 เด็ก ๆ 12 การกลับมาพบกัน
ความเศร้าจาง ๆ ปรากฏขึ้นระหว่างคิ้วของเจียงหวย ราวกับทิวเขาไกลที่ถูกม่านหมอกปกคลุม เลือนรางและยากจะเอื้อมถึง
เขาหลับตาลง พยายามใช้ความสงบในใจสัมผัสความทรงจำช่วงที่สูญหายไป ทว่าภาพในหัวกลับเหมือนเศษกระจกแตก กระจัดกระจายจนไม่อาจปะติดปะต่อให้สมบูรณ์
คำพูดของโจวเหยียนเปรียบเสมือนแสงแดดอันอบอุ่นสายหนึ่งที่ส่องทะลุม่านหมอกนั้น มอบทั้งความปลอบประโลมและพละกำลังให้เขา
“อย่าเพิ่งใจร้อน เจียงหวย” น้ำเสียงของโจวเหยียนอ่อนโยนแต่หนักแน่น ราวกับมีพละกำลังที่มองไม่เห็นคอยประคองหัวใจอันสั่นคลอนของเจียงหวย
“การเรียกความทรงจำกลับมาก็เหมือนการไขปริศนาซับซ้อน ต้องอาศัยทั้งเวลาและความอดทน