กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นายครับผมรักนาย
ตอนที่ 157 ผู้เดียวดายใต้แสงจันทร์
สวี่จาวหยางสังเกตเห็นชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงมุมห้อง เขาสวมเสื้อผ้าฝ้ายแบบเก่าที่สะอาดเรียบร้อย แม้เส้นผมจะขาวโพลนแล้ว แต่ก็หวีไว้อย่างเป็นระเบียบไร้ที่ติ สวมแว่นกรอบกลม ดวงตาที่อยู่หลังเลนส์ดูเปี่ยมด้วยปัญญาเป็นพิเศษ
ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลา ทว่าดวงตากลับสดใสเปล่งประกาย มือขยับแก้วสุราในมือเบา ๆ บุคลิกสง่างามและสุขุม
เมื่อเห็นเช่นนั้น สวี่จาวหยางก็อดก้าวเข้าไปหาชายชราไม่ได้ ก่อนจะเริ่มพูดคุยด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า