กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นายครับผมรักนาย
ตอนที่ 147 ผู้เดียวดายใต้แสงจันทร์
แสงอาทิตย์ลอดผ่านเงาไม้โปร่งบาง ทอดแสงเงาพร่างพรายลงเบื้องหน้าพวกเขา ส่วนเงาร่างที่ติดตามอยู่ด้านหลังก็ซ่อนตัวอย่างแนบเนียนท่ามกลางความสว่างสลัวนั้น ราวกับแมวกลางคืนที่กำลังรอจังหวะตะครุบเหยื่อ
ฝีเท้าของพวกเขามั่นคงและหนักแน่น ก้าวไปตามถนนทีละก้าว ทว่าคนที่อยู่ด้านหลังกลับเว้นระยะห่างอย่างพอดิบพอดี ไม่เคยปล่อยให้พวกเขารับรู้ถึงตัวตนของตน
แม้รอบข้างจะมีผู้คนสัญจรไปมาไม่ขาดสาย แต่คนผู้นี้ดูจะเชี่ยวชาญการลอบเร้นและซ่อนตัวในฝูงชนเป็นพิเศษ ไม่ว่าจะเร่งฝีเท้าหรือเดินช้าลง ก็ยังตามติดฝีเท้าของเจียงหวยและสวี่จาวหยางอย่างกระชั้นชิด