เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 140 บทที่ 140 ปราณโกลาหล
บทที่ 140 ปราณโกลาหล
ดาวตกสองดวงที่พุ่งกรีดผ่านนั้นมีขนาดใหญ่กว่ายามที่เซียนสวรรค์ตกตายก่อนหน้านี้มากนัก กระทั่งดูแล้วไม่คล้ายดาวตกอีกต่อไป ทว่ากลับเหมือนอุกกาบาตสองลูกที่กำลังลุกไหม้
ภายในแดนศักดิ์สิทธิ์หลัวเหริน ชายชราเงยหน้าขึ้น สีหน้าแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย "เป็นพวกหลินมู่ที่ตาย หรือว่าผู้พิทักษ์ก็ตกตายไปด้วยกัน?"
หากดูเพียงนิมิตฟ้าดินนี้ ย่อมรู้ได้แค่เพียงว่ามีราชันเซียนตกตายไปสองคน ทว่าแท้จริงแล้วเป็นผู้ใดกันแน่ย่อมไม่อาจล่วงรู้ได้เลย
"ตบะของข้ายังต้องใช้เวลาอีกสักพักจึงจะฟื้นฟูได้อย่างสมบูรณ์ ยามนี้ยังออกไปไม่ได้!" เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
ร่างของเขาไหววูบหนึ่งครา มาปรากฏตัวขึ้นภายในห้องแห่งหนึ่ง เมื่อเห็นป้ายวิญญาณที่แตกสลาย สีหน้าก็แปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย
"ตายแล้วรึ น่าเสียดายยิ่ง!" เขาส่ายหน้าเบาๆ โดยไร้ซึ่งโทสะหรือความโศกเศร้าใดๆ ทั้งสิ้น