เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 128 เมิ่งผัว
บทที่ 128 เมิ่งผัว
เปรี๊ยะ!
ฉินเฟิงออกแรงบีบการ์ดอัญเชิญเบาๆ จนแตกสลาย
พลันนั้น มิติว่างเปล่าเบื้องหน้าเขาก็เริ่มปริแตกออกอย่างช้าๆ เมื่อรอยแยกปรากฏขึ้น ลมหนาวเหน็บสายหนึ่งที่ราวกับพัดมาจากขุมนรกลึกก็พลันพัดผ่านเข้ามา
สายลมนี้ถึงกับทะลุผ่านกำแพงห้องลับออกไปยังโลกภายนอก ส่งผลให้โลกภายนอกทั้งมวลคล้ายจะทวีความหนาวเย็นขึ้นนับเท่าทวีคูณ นี่คือความเยียบเย็นถึงขีดสุดอันมิเพียงทำให้เรือนกายของสรรพชีวิตเย็นเยียบ หากแต่ยังทำให้ดวงวิญญาณของพวกเขาราวกับตกลงสู่ถ้ำน้ำแข็ง
ขณะที่สายลมหนาวพัดผ่าน หยาดฝนก็เริ่มร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าทีละหยด หยาดฝนเหล่านี้เผยให้เห็นสีขาวขุ่นดั่งน้ำนม ราวกับน้ำแกงที่ผ่านการเคี่ยวมาอย่างไรอย่างนั้น
หยาดหนึ่งตกลงบนร่างของสิ่งมีชีวิตตนหนึ่ง พลันนั้นสิ่งมีชีวิตผู้นั้นก็เกิดความเลื่อนลอย ความทรงจำของเขาในยามนี้เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งในท้ายที่สุด เขาก็กลายเป็นดั่งกระดาษขาวแผ่นหนึ่ง ไร้ซึ่งความทรงจำใดๆ หลงเหลือ แม้กระทั่งว่าตนเองเป็นใครก็ลืมเลือนไปจนสิ้น
"นี่มัน..."
ณ เมืองแห่งหนึ่ง เฮยไป๋อู๋ฉางมองดูหยาดฝนสีขาวที่ร่วงโรยลงมาจากท้องฟ้า ร่างกายอดสั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อยมิได้