0067 บทที่ 67 บทที่ 67 โอสถมารโลหิตขั้นสุดยอด

บทที่ 67 บทที่ 67 โอสถมารโลหิตขั้นสุดยอด

บทที่ 67 โอสถมารโลหิตขั้นสุดยอด

เทียนหลิงและตี้หลิงฉีกกระชากความว่างเปล่ามุ่งไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง ร่างของทั้งสองกะพริบวูบวาบกลางเวหาไม่หยุดหย่อน เพียงไม่นาน ทั้งคู่ก็ล่วงเข้าสู่เขตชายแดนของแดนบูรพาตามกันมาติดๆ

"พี่ใหญ่ หรือพวกเราจะทำลายเมืองของพวกมันสักสองสามเมืองก่อน แล้วค่อยไปสังหารฉินเฟิงดีหรือไม่" ตี้หลิงทอดสายตามองลงไปยังผืนปฐพี ตรงนั้นมีเมืองแรกของแดนบูรพาที่ตั้งอยู่บนเส้นทางที่พวกตนมุ่งมา

ยามนี้ ภายในเมืองมีเงาร่างผู้คนสัญจรไปมาขวักไขว่ไม่น้อย

"ไม่จำเป็น แค่มดปลวกกลุ่มหนึ่งเท่านั้น หากทำให้ฉินเฟิงตื่นตกใจจนหนีเตลิดไปจะกลายเป็นเรื่องยุ่งยาก" เทียนหลิงส่ายหน้า

ตนย่อมสามารถสังหารคนเหล่านี้ได้ ทว่าหากฉินเฟิงหรือเจ้ายุทธ์ผู้นั้นของจักรวรรดิต้าเฟิงหลบหนีไปเพราะเหตุนี้ แล้วย้อนกลับไปไล่ล่าสังหารคนของพวกตนบ้าง เช่นนั้นก็ไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง

"จริงด้วย!" ตี้หลิงพยักหน้าเห็นพ้อง