ตอนที่ 250 อย่าถามว่าฉันมาจากไหน

ตอนที่ 250 อย่าถามว่าฉันมาจากไหน

วันเอพริลฟูลส์เดย์ปี 1990 เป็นวันที่อันเสี่ยวไห่จำฝังใจ ปีนั้นเขาเรียนอยู่มัธยมปลายปี 2 ส่วนหลินเสวียนเอ๋อร์เพิ่งเลื่อนชั้นขึ้นมัธยมปลายปี 1 ทั้งคู่ได้กลับมาเรียนร่วมโรงเรียนเดียวกันอีกครั้งเสียที

วันเมษาหน้าโง่ วันนั้นพอถึงเวลาเริ่มเรียนรอบค่ำ ฝนห่าใหญ่ก็เทกระหน่ำลงมาอย่างหนักหน่วง เม็ดฝนเม็ดใหญ่โตรุนแรงจนถึงขนาดต้องตะโกนแข่งกันถึงจะได้ยินเสียง

ตอนแรกทุกคนคิดว่าเดี๋ยวฝนห่าใหญ่นี้คงซาและหยุดตกไปเอง แต่ทว่าจนกระทั่งเลิกเรียนรอบค่ำ ฝนเจ้ากรรมก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเบาลงเลยแถมไม่มีวี่แววว่าจะหยุดตกด้วยซ้ำ

อันเสี่ยวไห่กับหลินเสวียนเอ๋อร์ไม่ได้พกร่มติดตัวมา แต่เพราะเพิ่งจะดูหนังเรื่อง “เพลงกลางสายฝน ” มาหมาด ๆ ทั้งคู่เลยคิดว่าการได้เต้นรำกลางสายฝนกระหน่ำเป็นอะไรที่โรแมนติกสุด ๆ เลยชวนกันลุยฝนเดินกลับบ้านกันซะเลย

เดินลุยไปได้ไม่นาน อันเสี่ยวไห่กับหลินเสวียนเอ๋อร์ก็ต้องนึกเสียใจภายหลัง เพราะการโดนน้ำฝนสาดใส่ร่างมันไม่ได้สนุกอย่างที่คิดเลยสักนิด แต่เนื่องจากเดินมาได้ครึ่งทางแล้ว เลยจำใจต้องกัดฟันวิ่งฝ่าสายฝนกลับบ้านต่อไป

พอวิ่งมาถึงช่วงเนินทางลาดชันช่วงหนึ่ง อันเสี่ยวไห่กับหลินเสวียนเอ๋อร์ก็เห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังออกแรงลากรถบรรทุกถ่านหินคันใหญ่