ตอนที่ 245 คนของฉันมาถึงแล้ว

ตอนที่ 245 คนของฉันมาถึงแล้ว

ช่วงบ่ายของวันรุ่งขึ้น รถเบนซ์สีดำสิบคันขับเรียงแถวเรียงแนวกันเข้ามาในหมู่บ้านอาผอเจี่ยวอย่างเกรียงไกร จนมาจอดสนิทอยู่หน้าบ้านของอันเสี่ยวไห่ ปิดตายถนนเส้นเล็กหน้าบ้านซะมิดชิดไม่มีเหลือช่องว่าง

พอประตูรถเปิดออก สวีเทียนโย่วก็ฉีกยิ้มหวานหยดก้าวลงไปประคองเฉินสุ่ยเฟินและเฉินซีหรูลงจากรถ ท่าทางเอาอกเอาใจนอบน้อมประจบประแจงสุดฤทธิ์สุดเดช

มองไม่เห็นเงาของหลินเสวียนเอ๋อร์ พอไต่ถามดูถึงได้รู้ว่าเธอโดนสั่งให้รีบแจ้นกลับโรงเรียนไปตั้งหลักเรียบร้อยแล้ว เป็นการตัดสินใจเด็ดขาดของเฉินซีหรู ได้ยินว่าตอนโดนบังคับให้ไปโรงเรียนยัยหนูถึงกับร้องไห้งอแงตาบวมเป่ง คาดว่างานนี้ต้องตามง้อตามงัดกันหูดับตับไหม้แน่ ๆ

เฉินสุ่ยเฟินกับเฉินซีหรูกว้านซื้อข้าวของติดไม้ติดมือกลับมาเพียบ ส่วนใหญ่เป็นพวกของป่าและสินค้าขึ้นชื่อท้องถิ่น จนอันเสี่ยวไห่ต้องช่วยหิ้วจนแขนแทบหลุด ขืนกินจุบจิบยังไงก็คงกินไม่หมดภายในชาติเศษแน่ ๆ

พาทุกคนกลับมาเข้าบ้านเรียบร้อย เฉินสุ่ยเฟินก็ลากตัวอันเสี่ยวไห่หายเข้าไปในห้องนอนทันที สีหน้าท่าทางจริงจังเคร่งเครียด บรรจงหยิบป้ายหยกชิ้นหนึ่งสวมคล้องคอให้อันเสี่ยวไห่ พร้อมกับกำชับหนักหนาว่าห้ามถอดออกเด็ดขาด

อันเสี่ยวไห่ทำได้แค่ฝืนยิ้มแห้งรับคำ ตอนนี้บอกเลยว่าคอแทบเคล็ดเพราะมีป้ายหยกห้อยโตงเตงอยู่สองอันเข้าไปแล้ว