ตอนที่ 229 นายมันปีศาจ

ตอนที่ 229 นายมันปีศาจ

ความตรงต่อเวลาของสวีจื้อเจี๋ยนี่เรียกได้ว่าเข้าขั้นโรคจิตเลยทีเดียว พอถึงช่วงเช้าของวันถัดมา ตอนเก้าโมงตรงเป๊ะ เสียงกริ่งหน้าบ้านของอันเสี่ยวไห่ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

การมาในครั้งนี้สวีจื้อเจี๋ยสะพายกระเป๋าใบใหญ่มาสองใบ ในแต่ละใบมีกีตาร์ที่มองแวบเดียวก็รู้ว่าราคาแพงหูฉี่อยู่ข้างใน

อันเสี่ยวไห่ไม่ได้พูดพร่ำทำเพลงอะไรมาก หลังจากเชิญให้สวีจื้อเจี๋ย นั่งลงแล้ว เขาก็หยิบกีตาร์ขึ้นมาสุ่มตัวหนึ่งแล้วจัดการตั้งสาย พอเสียงโน้ตดนตรีไหลรินออกมาจากปลายนิ้ว ความรู้สึกเจ็บแปลบในใจก็พุ่งขึ้นมาอย่างรุนแรง

มีแต่อันเสี่ยวไห่คนเดียวที่รู้ดีว่า นับตั้งแต่วันที่เขาวางมือจากกีตาร์เป็นต้นมาจนถึงวันนี้ มันผ่านมาตั้ง 30 ปีแล้ว!

เฮ้อ~

อันเสี่ยวไห่พ่นลมหายใจยาวเหยียดออกมา “จื้อเจี๋ย นายลองดีดโชว์หน่อยซิ ฉันอยากฟังดูหน่อยว่าตอนนี้ฝีมือของนายไปถึงไหนแล้ว”

“ได้เลยครับ”

สวีจื้อเจี๋ยอุ้มกีตาร์ขึ้นมาด้วยท่าทีเขินอายเล็กน้อย ก่อนจะบรรจงดีดเพลงสั้น ๆ ออกมา ไม่ใช่เพลงเต็มอะไรหรอก แต่เป็นท่อนฝึกซ้อมพื้นฐานที่เอาไว้ฝึกมือโดยเฉพาะ

“พี่เฉิน...” พอดีดจบลง สวีจื้อเจี๋ยเห็นอันเสี่ยวไห่ขมวดคิ้วนิด ๆ โดยไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมาสักคำ ก็เลยเอ่ยถามด้วยความประหม่าปนกังวล