กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 221 เฉินเหมากานคัมแบ็ก
ระหว่างทางเดินกลับ โจวเหมิ่งยังคงเดินหน้าหงุดหงิดฟาดงวงฟาดงาอยู่ข้างหน้า ส่วนอันเสี่ยวไห่กะเผลก ๆ เดินตามตูดมาติด ๆ
“แกจะเดินอืดอาดชักช้าอยู่ข้างหลังทำไมวะเนี่ย? เร็ว ๆ เข้ามานี่!” โจวเหมิ่งหันกลับมาถลึงตาใส่แล้วเอ็ดตะโร
“เจ็บนะหัวหน้าหน่วย! ทำไมมือหนักอย่างนี้วะเนี่ย? ผมว่าในโลกนี้หาคนที่มีพลังมหาศาลเท่าพี่ไม่ได้แล้วจริง ๆ นะเนี่ย!” อันเสี่ยวไห่รีบหยอดคำหวานประจบสอพลอทันที
ลูกผู้ชายไม่ยอมเสียเปรียบต่อหน้า (รู้จักถอยเพื่อเอาตัวรอด) อืม
โจวเหมิ่งถลึงตาใส่อันเสี่ยวไห่อีกรอบ แม้สีหน้าจะไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยก็ยอมหยุดยืนรอให้อันเสี่ยวไห่เดินกะเผลก ๆ เข้ามาหาจนทัน
“แกเอาแม่กับซีหรูแล้วก็เสวียนเอ๋อร์ไปซ่อนไว้ที่ไหนวะ”
“ผมให้พวกท่านไปเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจที่มณฑลไห่ซีครับ”
“ไปหลบภัยจากพายุต่างหากล่ะ!” โจวเหมิ่งเคี้ยวกรอดด้วยความหมั่นไส้ ไม่รู้ทำไม พอเห็นหน้ากวน ๆ ของเสี่ยวไห่ทีไร เขาถึงระงับอารมณ์เดือดดาลไว้ไม่เคยอยู่ทุกที