ตอนที่ 145 เริ่มมีกลิ่นอายแปลกประหลาดขึ้นมาอีกแล้ว

ตอนที่ 145 เริ่มมีกลิ่นอายแปลกประหลาดขึ้นมาอีกแล้ว

วันรุ่งขึ้น อันเสี่ยวไห่ตื่นแต่เช้าตรู่

คุนจี้ยังไม่กลับมา แถมยังไม่มีข่าวคราวความเคลื่อนไหวใด ๆ ส่งกลับมาเลยสักนิด

อันเสี่ยวไห่เดินไปดูคุณย่าก่อน อาการของคุณย่าทำให้อันเสี่ยวไห่รู้สึกเป็นห่วงไม่น้อย ใบหน้าของท่านแดงเรื่อ แต่สภาพร่างกายกลับดูไม่ค่อยสู้ดีนัก พอชวนให้ไปโรงพยาบาลตรวจเช็กอาการ คุณยายก็ดึงดันปฏิเสธเสียงแข็งไม่ยอมไปเด็ดขาด

ไม่มีทางเลือกอื่น อันเสี่ยวไห่เลยต้องบอกกล่าวกับเฉินสุ่ยเฟิน แล้วตัดสินใจเดินทางออกจากบ้านตามลำพังคนเดียว

อันเสี่ยวไห่แวะไปซื้อผลไม้กองโตที่ตลาดสดเสียก่อน เพราะการเดินทางไปเยือนครั้งนี้ ยังไงก็ต้องแวะไปเยี่ยมหลิวเสวี่ยเหมย จะเดินตัวปลิวเข้าไปมือเปล่าไม่ได้ แถมมีแค่เธอคนเดียวด้วยซ้ำที่กล้าหาญชาญชัยรับของฝากจากเขาในเรือนจำแบบโต้ง ๆ ไม่เกรงกลัวใครหน้าไหน

นั่งรถโดยสารประจำทางหัวสั่นหัวคลอนอยู่ชั่วโมงกว่า อันเสี่ยวไห่ก็นึกสมเพชตัวเองในใจว่าสมองคงมีรูรั่วแน่ ๆ น่าจะรอให้ถึงที่หมายค่อยซื้อของฝากก็ยังไม่สาย หิ้วพะรุงพะรังมาตลอดทางแบบนี้ เล่นเอาเหนื่อยเอาเรื่องเลยทีเดียว

พอลงจากรถ อันเสี่ยวไห่ต่อสายโทรศัพท์หาหยางหย่วนปิง และเมื่อเขาเดินมาถึงหน้าประตูเรือนจำทัณฑ์สถานแห่งที่หนึ่ง หยางหย่วนปิงก็มายืนรอท่าอยู่ก่อนแล้ว

ขยันขันแข็งใส่ใจหน้าที่เหมือนเคยไม่เคยเปลี่ยน!

“โฮะ ๆ มาก็มาซะเปล่า ยังจะอุส่าห์หิ้วของฝากติดไม้ติดมือมาอีก เกรงใจกันจริง ๆ เล้ย!” หยางหย่วนปิงหัวร่อต่อกระซิกอารมณ์ดี