ตอนที่ 110 ว่างจึ

ตอนที่ 110 ว่างจึ

มนุษย์เราต้องระวัง อย่าถอยร่นไปซุกตัวอยู่กับความคลุมเครือ ความมืดมน และความผิดพลาดที่ตั้งใจทำ และเรายิ่งต้องหลีกเลี่ยงความขาวโพลนราวกับกำแพงที่เพิ่งทาสีขาว ซึ่งสิ่งที่ฉันกำลังพูดถึงอยู่นี้ก็คือความเสแสร้งจอมปลอมนั่นเอง

-- แวนโก๊ะ --

“หัวหน้าหน่วย วันนี้คุณดูแปลกๆ ไปนะ!”

“เหรอ?”

หวังเถี่ยจวินได้สติกลับคืนมา เขายกบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบแล้วอัดควันเข้าปอดไปสองเฮือกเต็มๆ ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาหยิบบุหรี่ออกมา เขานั่งเหม่อลอยอยู่กับที่ตั้งหลายนาทีโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

“แน่นอนครับ! หรือว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?” คนที่พูดมีน้ำเสียงค่อนข้างหนุ่ม แต่ในน้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าที่ยากจะปกปิด

นี่คือห้องเช่าในชุมชนแออัดกลางเมือง หรือที่ในเมืองเซินไห่เรียกกันติดปากว่าตึกชนมือ

มีอยู่แค่ห้องเดียว พื้นที่ไม่ได้กว้างขวางอะไร แต่มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ดูจากสภาพห้องที่สะอาดสะอ้านแล้ว เหมือนจะไม่ได้มีใครอาศัยอยู่เป็นหลักแหล่งนานเท่าไหร่