กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 107 แสงไฟประหลาดชวนขนลุก
บนโลกใบนี้ไม่มีหรอกเรื่องบังเอิญ ทุกๆ สิ่งที่เรียกว่าความบังเอิญ ถ้าไม่ใช่เพราะมีคนจัดฉากเอาไว้ ก็ต้องเป็นฟ้าดินลิขิตไว้นั่นแหละ
อันเสี่ยวไห่เหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง เข็มนาฬิกาชี้เป๊ะอยู่ที่เวลา 6 โมงเย็นพอดี
อันเสี่ยวไห่แอบพ่นลมหายใจโล่งอกเบาๆ
เหตุการณ์ที่จางคุนลงมือมีเรื่องมีราวกับหลี่หย่งเกิดขึ้นหลังจากมื้อเที่ยง จากนั้นทั้งคู่ก็โดนลากตัวไปเขียนสำนึกผิด พอพวกเขากลับเข้าสู่โรงงานอีกรอบ ก็น่าจะประมาณ 5 โมงเย็นได้
17:30 น. เหล่านักโทษเลิกงานแล้วเดินแถวเข้าโรงอาหารเพื่อกินมื้อเย็น รอจนกระทั่งนักโทษคนอื่นๆ ทยอยเดินออกไปหมดแล้ว จางคุนถึงจะแอบเอาบุหรี่กับไฟแช็กไปวางไว้ในจุดที่กำหนดไว้
จุดที่เอาบุหรี่กับไฟแช็กไปซ่อนไว้นั้น เป็นตำแหน่งที่อันเสี่ยวไห่คำนวณไตร่ตรองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขอแค่หลี่หย่งกับหมาเสี่ยวเหว่ยยังคงเดินไปนั่งพักผ่อนที่ขั้นบันไดจุดเดิมที่พวกเขาชอบไปนั่งเป็นประจำ ก็มีโอกาสสูงมากที่จะบังเอิญไปเจอเข้า
หลี่หย่งไม่มีทางเดินหนีไปไหนได้ เขาจำเป็นต้องเคลียร์งานวันนี้ให้เสร็จเรียบร้อย ส่วนหมาเสี่ยวเหว่ยก็ไม่มีทางไปไหนรอดเหมือนกัน ไม่ใช่เพราะว่าเขารักเพื่อนพ้องอะไรนักหนาหรอกนะ แต่เป็นเพราะถ้าขืนปลีกตัวเดินไปคนเดียว มีหวังโดนคนอื่นรุมอัดเละเป็นโจ๊กแน่ๆ
ตามนิสัยความเคยชินปกติของทั้งคู่ หลังจากทำงานไปได้สักครึ่งชั่วโมงถึงสี่สิบนาที พวกมันมักจะปลีกตัวไปนั่งพักผ่อนตรงบันไดจุดนั้น
น่าจะถึงเวลาพอดีสินะ