กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 67 แสงสว่างที่บาดตาโลกใบนี้
“อันเสี่ยวไห่ พี่ไห่! บอกฉันหน่อยสิว่าตอนนี้ฉันควรเรียกนายว่าอะไรดี นายไม่เพียงแต่ญาติดีกับจ้าวเต๋อแล้ว ยังอุตส่าห์ได้นักบัญชีมือฉกาจมาเป็นลูกน้องอีก นายเก่งกาจไม่เบาเลยนี่หว่า!”
หวังเถี่ยจวินจ้องหน้าอันเสี่ยวไห่เขม็ง พูดด้วยความเคียดแค้นเคืองโกรธ
ในวันที่สองหลังจากที่อันเสี่ยวไห่ถูกปล่อยตัวออกมาจากห้องขังเดี่ยว หวังเถี่ยจวินที่หายหน้าหายตาไปนานกว่าสองเดือนก็โผล่มาเสียที พอทั้งสองคนเพิ่งจะเจหน้ากัน หวังเถี่ยจวินก็สาดคำพูดชุดใหญ่ใส่ทันทีแบบไม่ยั้ง
“หัวหน้าหวังอยากจะเรียกยังไงก็เชิญตามสบายเลยครับ!”, อันเสี่ยวไห่พูดด้วยท่าทางไม่ยี่หระ
อันเสี่ยวไห่เดาไว้ตั้งนานแล้วว่า ในเรือนจำนี้ต้องมีหูมีตาของหวังเถี่ยจวินอยู่แน่ ๆ แต่ไม่คิดเลยว่าสายลับคนนี้จะเก่งกาจขนาดนี้ เพิ่งจะสร้างกลุ่มก๊วนตั้งตัวได้ไม่กี่วัน หวังเถี่ยจวินก็สืบรู้เรื่องราวทั้งหมดจนละเอียดยิบแล้ว
“อันเสี่ยวไห่ นายต้องคิดให้ดีนะว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ทางสายนี้มันเป็นเส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับนะเว้ย!”
“หัวหน้าหวังครับ ผมรู้สึกว่าตัวเองก็เดินอยู่บนเส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับมาตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอครับ?”, อันเสี่ยวไห่จ้องหน้าหวังเถี่ยจวินตรง ๆ แล้วเน้นทีละคำ น้ำเสียงและแววตาเด็ดเดี่ยวราบเรียบไม่มีสั่นไหว
หวังเถี่ยจวินถึงกับชะงักไปวูบหนึ่ง