ตอนที่ 47

ตอนที่ 47

@@@ตอน 47 หลิวเสวี่ยเหมย@@@

“กัวเสียงสุ่ย ยอดมาก! ไปเรียกคนมาอีกสองคน ช่วยประคองพวกเขาสองคนตามฉันมา”

ผู้คุมหนุ่มถอนหายใจโล่งอก น้ำเสียงมีความเป็นมิตรขึ้นมาบ้างเล็กน้อย ถ้าไม่ได้กัวเสียงสุ่ยลุกขึ้นมาช่วยพูด วันนี้เขาคงลงจากเวทีทั้งที่หน้าแตกหมอไม่รับเย็บแน่ๆ

การโดนผู้บังคับบัญชาตำหนิหรือเปล่ามันก็เรื่องหนึ่ง แต่ถ้าปล่อยให้โดนพวกนักโทษหัวรอล้อเลียนจนเสียหน้าต่อหน้าธารกำนัล มันจะสร้างความยุ่งยากตามมาให้กับการทำงานในอนาคตของเขาอีกเพียบ

เพียงแต่ว่าเจ้ากัวเสียงสุ่ยคนนี้ไม่ใช่คนดีเด่อะไร ผู้คุมหนุ่มเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าวันนี้มันจะยอมออกหน้าช่วยแก้สถานการณ์ให้

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งวิเคราะห์เรื่องพวกนั้น สิ่งสำคัญที่สุดคือจัดการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าตรงนี้ให้เรียบร้อยเสียก่อน

“พวกแกเดินตามพวกเรามา ส่วนคนที่เหลือรีบเก็บกวาดที่นี่ให้สะอาดเรียบร้อยด้วยความเร็วที่สุด ตอนฉันกลับมา ทุกอย่างต้องกลับมาเป็นเหมือนเดิม เข้าใจไหม?!”

ไม่รอให้พวกนักโทษแสดงท่าทีอะไร ผู้คุมหนุ่มก็หันหลังเดินนำลิ่วไปทันที โดยมีพวกนักโทษคนอื่นๆ ช่วยกันประคองคนเจ็บเดินตามหลังต้อยๆ