ตอนที่ 40 ความหดหู่ของหวังเถี่ยจวิน

ตอนที่ 40 ความหดหู่ของหวังเถี่ยจวิน

พอกลับถึงบ้าน เฉินสุ่ยเฟินก็แอบชะเง้อคอมองลอดบานประตูอยู่นานสองนาน ข้างนอกนอกจากพวกชาวบ้านที่ยังอยากรู้อยากเห็นยืนมุงกันอยู่ ก็ไม่เห็นเงาหัวของพวกจิ๊กโก๋พวกนั้นโผล่มาอีกเลย

“ดูท่าทางเจ้าหนูเสี่ยวสวีคนนี้คงจะมีฝีมืออยู่ไม่น้อยจริงๆ แฮะ หวังว่าเขาจะจัดการปัญหายุ่งยากเรื่องนี้ได้จริงๆ เถอะนะ ถ้าเขาช่วยแก้ปัญหาเรื่องนี้ได้จริงๆ ล่ะก็ วันหลังต้องหาโอกาสขอบคุณเขาชุดใหญ่เลย...”

เฉินสุ่ยเฟินถอนหายใจโล่งอก แต่ก็ยังไม่กล้าผ่อนคลายซะทีเดียว พอหันกลับมาเห็นข้าวของพะรุงพะรังที่สวีเทียนโย่วหิ้วมาฝาก คิดทบทวนดูแล้วเธอก็เลยจัดการแกะออกดูซะหมด

ของขวัญที่สวีเทียนโย่วส่งมาถึงจะห่อมาซะสวยหรู แต่ข้างในล้วนเป็นของใช้จำเป็นจริงๆ ทั้งเสบียงอาหาร ธัญพืช น้ำมันพืช แป้ง และบะหมี่ ดูแล้วแต่ละอย่างเกรดพรีเมียมทั้งนั้น แถมของพวกนี้ยังเป็นสิ่งที่เฉินสุ่ยเฟินกำลังต้องการพอดีเป๊ะ

ในกองของขวัญยังมีซองจดหมายหน้าตาประณีตอยู่ซองหนึ่ง