ตอนที่ 17 บังเอิญจังเลย

ตอนที่ 17 บังเอิญจังเลย

คนในห้องขังทยอยถูกพาตัวกลับมา หูเจี้ยนหมิงกับหยางปัวดูเหนื่อยล้ามาก พอกลับมาถึงก็นอนแผ่หลับเป็นตายทันที ไม่คิดจะคุยอะไรกันเลยสักคำ

อันเสี่ยวไห่นอนนิ่งอยู่บนเตียงโดยไม่ขยับเลยสักนิด ในหัวเอาแต่ประมวลและเรียบเรียงข้อมูลต่าง ๆ ซ้ำไปซ้ำมา พอใกล้ถึงเวลาอาหารเที่ยง ผู้คุมก็เดินมาคุมตัวพวกเขาไปกินข้าวที่โรงอาหาร

ช่วงเช้าเพราะมีการสอบสวนกะทันหัน คนห้อง 232 เลยไม่ต้องไปทำงาน แต่ช่วงบ่ายยังไงก็หนีไม่พ้น เผลอ ๆ คืนนี้อาจต้องทำงานล่วงเวลาเพื่อชดเชยงานของช่วงเช้าด้วย

พอมองผู้คุมวัยกลางคนหน้าตายที่อยู่ข้างหลัง อันเสี่ยวไห่ก็อดนึกถึงหลิวชงไม่ได้ ไม่ได้เจอกันพักหนึ่งแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าผู้คุมหนุ่มที่ทั้งกระตือรือร้นและมีน้ำใจคนนั้นตอนนี้จะเป็นยังไงบ้าง