ตอนที่ 4 ภัยเงียบที่ยังไม่หมดไป

ตอนที่ 4 ภัยเงียบที่ยังไม่หมดไป

อันเสี่ยวไห่อยากจะหัวเราะอยู่เหมือนกัน แต่ก็กลั้นเอาไว้ เพราะมันไม่เหมาะ

ผ่านชีวิตในห้องขังมาตั้งยี่สิบปี อันเสี่ยวไห่รู้ดีกว่าใครว่านี่เป็นแค่เทคนิคการสอบปากคำ

ถ้าเป็นชาติที่แล้ว เขาคงลนลานทำอะไรไม่ถูก แล้วพยายามแก้ตัวสุดชีวิตว่าตัวเองไม่เกี่ยวกับเรื่องของหลิวจวิ้น ซึ่งนั่นจะเข้าทางอีกฝ่ายทันที

ถ้าตอบไปแบบนั้น คำถามที่สองของหลิวชงก็คงจะเป็น 'ตอนนั้นนายหมดสติอยู่ แล้วรู้ได้ยังไงว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องขัง'

แต่คราวนี้ อารมณ์ของอันเสี่ยวไห่กลับนิ่งสนิท ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย

“รายงานครับ ผมล้มเอง” น้ำเสียงของอันเสี่ยวไห่นิ่งสงบจนน่าประหลาดใจ

และก็เป็นไปตามคาด พอหลิวชงได้ยินคำตอบนี้ก็ขมวดคิ้วมุ่นทันที

“ฉันไม่ได้ถามเรื่องของนาย ฉันถามเรื่องของหลิวจวิ้น!”