กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เป่าป่าวไม่ได้คิดว่าตัวเองกำลังทำให้บรรยากาศคึกคัก แต่เขากำลังทำสิ่งนั้นอยู่
เขาถามหงจวินอย่างสงสัยว่า “โลกของพวกท่าน ในอนาคตจะยังมีไตรวิสุทธิ์ถือกำเนิด และมีหนี่ว์วาสร้างมนุษย์อีกไหม?”
“ใช่ก็ใช่ ไม่ใช่ก็ไม่ใช่” หงจวินอธิบาย “ในอดีต เราถูกโชคชะตาบีบบังคับจึงต้องทำเช่นนั้น แต่ตอนนี้สามารถหลีกเลี่ยงได้”
“เอ๊ะ? เพราะพลังแห่งลิขิตสวรรค์หรือ? นั่นมันคืออะไรกันแน่ ถึงกับมีประโยชน์กับพวกท่านด้วย ดูท่าจะได้ผลกับผมเหมือนกัน” เป่าป่าวแสดงความคาดหวัง
ตอนนี้เอง ผู้บรรยายปรากฏขึ้น “พวกเจ้าถือได้ว่านั่นคือการสร้างสรรค์ คือโชคชะตา คือพลังแห่งการเพาะเลี้ยง มันทำให้พวกเจ้าสมปรารถนาดั่งใจ แม้จะเป็นฝั่งโน้นก็ไม่ใช่ปัญหาเลย~”
เป่าป่าวไม่ได้ไม่รู้จักความกลัว แต่สภาพของเขาเองก็ไม่ค่อยปกติ ตอนนี้มีเพียงความใฝ่รู้ไม่สิ้นสุด เขาจึงยังถามตรง ๆ ว่า “ยอดฝีมือ ท่านเป็นเจ้าของกลุ่มหรือ? ฝั่งโน้นเป็นระดับใดกันแน่”
“แค่ระดับเซียนเทพของพวกเราก็มีความแตกต่างกันมากขนาดนี้ ยากจะจินตนาการว่าฝั่งโน้นจะเป็นอย่างไร”