กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ต่อหน้าผู้อมตะทั้งสอง หวังมู่วางเงื่อนไข
“โลกที่พวกคุณอยู่ ถูกผมคัดลอกผ่านผู้ครองห้วงจิตแล้ว ด้วยความสามารถของผมยังทำให้โลกแรกกำเนิดสองโลกอยู่ร่วมกันได้ แต่ผมจะเปลี่ยนวิธี”
ผู้อมตะต่อให้ไร้ค่าแค่ไหนก็มีฐานะเทพนี้ คำศัพท์ที่ไม่เคยได้ยินก็ยังเข้าใจความหมาย หวังมู่จึงพูดได้เลย ไม่ต้องอธิบาย
“พวกคุณจะเป็นดั่งต้นไม้ ผมเป็นคนสวน จะเพาะเลี้ยงพวกคุณอย่างพิถีพิถัน ช่วยผลักดันให้พวกคุณบรรลุการหลุดพ้น แต่รากฐานมหามรรคของพวกคุณจะกลายเป็นสารอาหาร ควบแน่นเป็นผลลัพธ์ สุดท้ายผมจะเก็บมรรคผลการหลุดพ้นสองผล”
“ส่วนว่าจะประทานให้พวกคุณอีกหรือไม่ ต้องดูงานวิจัยภายหลังของผม”
เอาของของตัวเองคุกเข่ายื่นให้คนอื่น แล้วจะได้คืนกลับหรือไม่ก็ไม่รู้ คนทั่วไปไม่ยอม แต่สองคนนี้ไม่ใช่คนทั่วไป
คนแรกหัวเราะ “หากไม่มีท่าน ทั้งหมดนี้ของฉันก็ไร้ความหมาย ถึงออกไปแล้วกลับมาเป็นผู้บำเพ็ญฝั่งโน้นอีกครั้งก็ไม่เลว”