เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ผู้บำเพ็ญมีความสามารถควบคุมทุกสิ่งของตนเองได้อย่างแข็งแกร่งยิ่ง โดยเฉพาะเทพแท้แห่งความว่างเปล่าอย่างพวกพระองค์ พละกำลังแต่ละสายหนึ่งของตนเองล้วนดั่งมองเห็นทุกลวดลายในฝ่ามือ
ตอนนี้ ลวี่เยี่ยนมองเห็นชัดเจนว่าทุกสิ่งของตนเองกำลังถูกดึงออกไป และไม่อาจต้านทานได้
เหมือนคนธรรมดาที่ถูกพันธนาการแล้วมัดไว้ในห้องที่เต็มไปด้วยกระจก เขามองเห็นสายเข็มที่เสียบเข้าสู่ร่างกายของตน เห็นเลือดถูกดึงออกไป ทีละนิด ๆ กำลังไหลหายไป
ช่วงแรก "การสร้างสรรค์" ไหลออกไปค่อนข้างช้า ต่อมาภายหลัง ลวี่เยี่ยนรู้สึกว่าต้นกำเนิดของตนเองกำลังหายสาบสูญเป็นวงกว้าง เหมือนคนที่ถูกมัด ได้เห็นอวัยวะของตนเองถูกนำออกมาทีละชิ้น
ตลอดกระบวนการ เธอถูกบังคับให้ตื่นรู้อย่างเต็มที่ แต่ความเจ็บปวดทั้งหมดกลับรู้สึกได้ชัดเจนยิ่งขึ้น — ราวกับคนที่ถูกเอาอวัยวะไปโดยไม่ได้รับการฉีดยาชา