เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ภายในแคว้นเทพ ภายในดวงอาทิตย์ที่ทุกคนมองเห็นได้ มีโลกหนึ่งซึ่งมีตัวตนโบราณหลับใหลอยู่ พระองค์คือ “เทพแสงสูงสุด” ผู้ทำการสร้างสรรค์มหามรรคแห่งรัศมีศักดิ์สิทธิ์
ในกฎเกณฑ์พื้นฐาน มีแสงย่อมมีเงา แสงเงาเคียงคู่ มหามรรคของเทพแท้แห่งความว่างเปล่าองค์นี้โดยตัวมันเองเพียงเป็นไปตามครรลอง เป็นเพียงแสงเรืองรองบริสุทธิ์ ไม่โดดเด่นในหมู่เจ้าแดนแห่งความว่างเปล่าหลายองค์
เขาจำได้ว่าเทพศักดิ์สิทธิ์เคยกล่าวว่า ในฟ้าบุพกาลอันเก่าแก่นั้นมีโลกที่ถือกำเนิดตามธรรมชาติ พวกเขาล้วนถือกำเนิดในนั้น ที่นั่นไม่มีกฎเกณฑ์ ไม่มีกฎระเบียบ ไม่มีมหามรรค มีเพียงสิ่งธรรมดาทั้งหมด
ภายหลัง พวกเขาต้องการอายุวัฒนะ จึงบุกเบิกสร้างมรรคแห่งการบำเพ็ญเพียร พวกเขาศึกษากฎธรรมชาติ กฎเกณฑ์จึงปรากฏขึ้น…
แต่ฟ้าบุพกาลไร้ระเบียบ ทุกสิ่งจะหวนคืนสู่ฟ้าบุพกาลอีกครั้ง โลกนั้นก็ไม่ยกเว้น ทว่าผู้โบราณได้ค้นพบเส้นทางใหม่เอี่ยมแล้ว ไม่มีโลกก็สร้างเอง จุดขายหลักคือพึ่งพาตนเอง ขาดสิ่งใดก็สร้างสิ่งนั้น
แม้ทุกสิ่งในอดีตจะหายสาบสูญไปนานแล้ว แต่ก็ยังนำมาซึ่งประโยชน์มากมาย นั่นคือทำให้ผู้มาภายหลังศึกษาเป็นแบบอย่างได้