เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
อู๋เลี่ยงส่งเสียงร่ำไห้ในเปลวไฟเผาไหม้จนตาย ดูเหมือนจนถึงวาระสุดท้ายก็ไม่เข้าใจว่าเจ้ามรรคาที่ตนจะเข้าสวามิภักดิ์เหตุใดจึงสังหารเขา
แต่เมื่อเขาตายอย่างสมบูรณ์ แก่นแท้แห่งความตายจึงปรากฏขึ้นอย่างแท้จริง
พละกำลังก้อนที่กระดุกกระดิกนี้แข็งแกร่งทนทานอย่างผิดปกติในเตาหลอมแห่งสรรค์สร้าง ปล่อยให้ต้นกำเนิดแห่งการสร้างสรรค์หลอมรวมกลับแทบไม่สูญสลายเลย
แต่หวังมู่ผ่อนคลายมาก “ขอแค่มีการสูญสลายก็พอ ผมยังกังวลว่าจะทำอันตรายมันไม่ได้เลย ตอนนี้ดีแล้ว แค่ใช้เวลาก็แก้ได้”
“เวลา... ไม่ขาดแคลนเลย”
เห็นหวังมู่ยื่นนิ้วชี้มือขวา วาดวงตามเข็มนาฬิกา พร้อมกับนาฬิกาเรือนหนึ่งปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้วอย่างลวงตา หลังจากเข็มถูกหวังมู่หมุนเขี่ย กาลเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วในการหลอมรวมแห่งการสร้างสรรค์ เกือบชั่วพริบตาก็หมื่นปี
แก่นแท้แห่งความตายนั้นถูกกัดกร่อนไปหนึ่งในหมื่น
ก็ตอนนี้เอง สิ่งนั้นยังคงกระดุกกระดิก แปรเปลี่ยนเป็นเงาบิดเบี้ยวกลุ่มหนึ่ง จุดสีแดงฉานสองจุดปรากฏขึ้น นั่นคือดวงตาของมัน จ้องมองหวังมู่อย่างไม่ละสายตา