ตอนที่ 302 ความเป็นเอกลักษณ์

ดอกบัวค่าสถานะโชคชะตาบริสุทธิ์ แผ่กระจายกลิ่นอายที่ทำให้หวังมู่ไม่ค่อยชอบ

แก่นแท้ของการสร้างสรรค์ อันที่จริงยังมีความโกลาหล เป็นมวลรวมของระเบียบและความโกลาหล ส่วนโชคชะตาเดิมควรเป็นสิ่งไม่รู้และไร้ระเบียบ ตอนนี้กลับเป็นระเบียบบริสุทธิ์ มันชี้นำสรรพชีวิตในความว่างเปล่าไปสู่ทิศทางที่ดี นี่ดีมากจริง ๆ แต่แก่นแท้ของหวังมู่เปลี่ยนแปลงไปนานแล้ว

ความขัดแย้งที่มาจากแก่นแท้นี้ทำให้หวังมู่ขมวดคิ้ว เขาสร้างรูปเมล็ดบัวขึ้นมาอีกหลายเมล็ด หลอมรวมเข้าไปด้วยอัญมณีเอกปฐมไม่กี่เม็ดที่มีอยู่ ไม่นาน ดอกบัวชนิดใหม่หลายชนิดก็ถือกำเนิด หวังมู่ตั้งใจกดข่มจิตวิญญาณของมัน พวกมันจึงไม่ได้กลายเป็นสัตว์วิญญาณ แต่กลายเป็นรากวิญญาณชนิดหนึ่ง

ไม่ว่าจะเป็นกฎเกณฑ์ชีวิตหรือสังสารวัฏ ล้วนแผ่กระจายกลิ่นอายที่ทำให้หวังมู่ไม่ชอบ ถึงตอนนี้ หวังมู่ยืนยันเรื่องหนึ่งได้อย่างสมบูรณ์ “ผมยังไม่ได้ควบคุมต้นกำเนิดการสร้างสรรค์อย่างสมบูรณ์จริง ๆ ไม่เช่นนั้นประสาทสัมผัสคงไม่ถูกอิทธิพลของพลังแห่งการสร้างสรรค์”

“แต่ยังดี มีเพียงความรู้สึกตามสัญชาตญาณ ไม่ได้ถูกควบคุม”