เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ฝูซีนึกถึงเรื่องหนึ่ง ครั้งก่อนที่สนทนา เทพบิดาเพียงอธิบายว่าตนมิใช่ผู้ยิ่งใหญ่กลับชาติมาเกิด แต่ไม่ได้บอกว่าโลกเป็นปกติ
แต่ตอนนั้นเทพบิดาไม่พูด เขาจึงลืมไปเอง ตอนนี้อยู่ในดินแดนต้นกำเนิดกลับนึกขึ้นได้ เขาจึงมีจิตสำนึกถึงปัญหาที่มีอยู่จริง คนมีปากก็เพื่อติดต่อสื่อสาร จึงถามเมื่อมีปัญหา เพื่อกันเหตุไม่คาดคิด
“เทพบิดา ขอถามหน่อย โลกเดิมของเราอยู่ในสภาพใด?”
หวังมู่หยิบแก่นกลางโลกออกมาหนึ่งเม็ด มันไร้พลังชีวิตโดยสิ้นเชิง แม้หวังมู่จะฉีดเข้าสู่มันด้วยพลังแห่งการสร้างสรรค์ก็ไม่ตอบสนอง: “มหาสหัสโลกธาตุที่ยกระดับล้มเหลว”
“ตอนนั้นโชคไม่ดี อารยธรรมรุ่งเรืองถึงขีดสุดในนั้นเลื่อนขั้นเป็นโลก ดาวธรรมดาที่ผมอาศัยอยู่ก็พลอยถูกกระทบไปด้วย ถูกทำลายโดยตรง”
“ผมไม่คิดเลยว่าเคราะห์กรรมของการเลื่อนระดับเป็นมหาสหัสโลกธาตุจะน่าสะพรึงถึงเพียงนี้ ไม่เพียงทำให้ยอดฝีมือในนั้นดับสูญทั้งหมด ยังไม่เว้นแม้แต่ดวงดาวธรรมดาดวงหนึ่ง ถูกอุกกาบาตจากฟากฟ้าทำลาย”