กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ความว่างเปล่า สถานที่พิเศษแห่งหนึ่ง โม่เหอพาเอาความทรงจำมาเล่าเรื่องข้อมูลเกี่ยวกับความว่างเปล่าให้ทุกคนฟัง
“ได้ยินว่า คำว่าความว่างเปล่าเป็นสิ่งที่สิ่งมีชีวิตแรกกำเนิดใช้เรียกมัน ที่นี่ไม่มีทุกสิ่ง รวมถึงเวลาและมิติ แม้แต่มโนทัศน์ก็ยังไม่มี แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด โลกในความว่างเปล่ากลับมีมากขึ้นเรื่อย ๆ อย่างช้า ๆ ก็เริ่มมีมิติกาลเวลา และยังมีโชคชะตาอยู่ด้วย”
“เจ้าสำนักของสำนักควบคุมสัตว์ผู้นั้นเคยกล่าวว่า ก่อนยุคสมัยก่อน หากต้องการเดินทางผ่านความว่างเปล่า ต้องเป็นเทพสวรรค์ที่ควบคุมพลังแห่งมิติกาลเวลาได้อย่างน้อยที่สุดจึงจะทำได้”
“แต่ในยุคสมัยนี้ แม้แต่เทพวิญญาณอย่างพวกเราก็ข้ามพิภพได้”
“เขาบอกว่าเคยฟังรุ่นพี่เล่าว่า ดูเหมือนเป็นเพราะทุกสิ่งกำลังวิวัฒน์และขยายตัว สิ่งที่แสดงออกชัดเจนที่สุดคือโลกจักรวาลดวงดาวธรรมดา มโนทัศน์เอนโทรปี ทุกสิ่งจะขยายตัวและเดินไปถึงจุดสิ้นสุด ความว่างเปล่าก็เช่นกัน”
“ท่านเทพ เรื่องนี้อาจจะจำผิดก็ได้ ตอนนั้นผมไปร่วมงานเลี้ยง ดื่มสุราพิเศษไปบ้าง เมาเล็กน้อย ไม่อย่างนั้นเฉินไป่เต้าคงไม่เล่าเรื่องพวกนี้เด็ดขาด”