เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
นับตั้งแต่หวังมู่ปรากฏตัวครั้งล่าสุด ผ่านไปสิบเจ็ดปีแล้ว
เย่เฉินครุ่นคิดอย่างหนัก ปัญหาอะไรทำให้หวังมู่ติดอยู่ได้นานขนาดนี้
ฝูชิงเสวียนก็แสดงความไม่เข้าใจ ไม่แน่ว่าจะเพาะเลี้ยง “ความประหลาดใจ” ออกมาสักอย่าง?
ซวีโก้วหมกมุ่นในระบบความรู้ที่โม่เหอมอบให้ ถอนตัวไม่ได้ และยังไม่ออกจากการปิดด่าน
ส่วนโม่เหอเองไม่มีธุระอะไร และกลัวปิดด่านแล้วพลาดเวลา จึงเที่ยวไปทั่วโลกวิญญาณ มีมังกรสมมติซึ่งเป็นมังกรท้องถิ่นพาไป ทำความเข้าใจขนบธรรมเนียมท้องถิ่นโลกวิญญาณอย่างลึกซึ้ง ตอนนี้เขานับได้ว่าเป็นคนท้องถิ่นโลกวิญญาณอย่างแท้จริง
วันหนึ่ง เขาได้รู้ความกังวลของเย่เฉินจากปากอีกฝ่าย ก็มีข้อสงสัยอยู่พอสมควร: “หลังระดับเทพ การปิดด่านครั้งหนึ่งหลายร้อยปีเป็นเรื่องปกติมาก ทำไมนายมีปฏิกิริยาแบบนี้?”
เขาเคยทำความเข้าใจวีรกรรมในอดีตของเทพเบื้องบนจริง รู้ว่าทุกคนแทบบรรลุระดับ “ศรัทธาอย่างมืดบอด” ต่อเทพเบื้องบน
แต่...
“คนอื่นก็แล้วไป แต่เจ้าอย่างน้อยมีความทรงจำของเทพต้นกำเนิดอยู่บ้าง ควรรู้ว่าหลังผู้บำเพ็ญถึงระดับเทพ ทุกสิ่งจะช้าลง”