ตอนที่ 234 เฮ่าหยางและยมโลก

ฝีมือการแกะสลักของเวลาไม่ต้องกล่าวมาก สามารถเปลี่ยนความผุพังให้เป็นความมหัศจรรย์ และแน่นอนก็สามารถทำให้สรรพสิ่งผุพังได้

ระหว่างที่หวังมู่ยุ่งอยู่ในนภาทมิฬ ลำแสงอัคคีหนึ่งสายกรีดผ่าความมืด เจ้าแห่งดวงอาทิตย์มาถึง

ปัจจุบันโลกวิญญาณไม่จำเป็นต้องให้พระองค์แขวนอยู่บนฟ้าคอยขัดขวางรอยแยกความว่างเปล่าตลอดเวลา จึงมีเสรีภาพมากขึ้น ช่วงก่อน พระองค์กับกระต่ายหยกกำหนดการหมุนเวียนของหมู่ดาวเสร็จแล้ว ก็บำเพ็ญอย่างสบายใจ

วันนี้ เมื่อสัมผัสกลิ่นอายของเจ้านาย พระองค์ก็รีบรุดมาด้วยความตื่นเต้น “เจ้านาย ข้าคิดถึงเจ้านาย!”

สุริยันเจิดจรัสมิแตกดับเพิ่งถือกำเนิดก็ถูกเจตจำนงแห่งโลกเลือก เป็นเทพแห่งดวงอาทิตย์ แบกรับแรงกดดันที่พระองค์ไม่ควรมีในวัยนั้น เมื่อหวังมู่เห็นเขา ก็ดีใจมาก “แวบเดียว ผ่านมาหลายปีแล้ว ตอนนี้จันทราสุริยันยังแบกรับบทบาทสร้างสมดุลให้โลก ท่านออกมาได้นานแค่ไหน?”

เจ้าแห่งดวงอาทิตย์ปรายตามองหวังมู่ด้วยความน้อยใจเล็กน้อย “เจ้านาย ตอนนี้ข้าออกมาได้ปีละหนึ่งถึงสองชั่วยาม”