เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หวังมู่สงสัยมาก เทพที่ดับสูญอย่างสมบูรณ์แล้ว ยังจะทิ้งไว้ซึ่งข้อมูลอะไรได้
ผลึกแกนกลางลูกนั้นของลู่เหยาลอยพลังแห่งโชคชะตาขึ้นมาสายหนึ่ง มันผ่านการปลดปล่อยอันซับซ้อน ก่อรูปเป็นอาณาเขตขนาดจิ๋ว คลื่นไร้ระเบียบแผ่กระจายออกไป หวังมู่ประหลาดใจที่พบว่าอาณาเขตนี้ไม่อยู่ในการรับรู้แล้ว แต่กลับมองเห็นได้โดยตรง
สีทองเข้ม สีเงิน สีทอง และสีอื่น ๆ มีความผันผวนอยู่ในอาณาเขต ท้ายที่สุดแปรเปลี่ยนเป็นหมอกสีเทา เงาเลือนรางปรากฏราง ๆ อยู่ในนั้น พระองค์ราวกับไม่มีอยู่จริง
【ไปหาเคราะห์กรรม พระองค์จะลงมือ】
หลังจากประโยคเดียว อาณาเขตนี้ก็หลอมรวมเข้าสู่ร่างกายลู่เหยา สีหน้าของเธอพลันแจ่มชัดขึ้นกว่าเดิม แววตาก็มีชีวิตชีวาขึ้น
คลื่นไร้ระเบียบวาบขึ้นแล้วหายไปอีกครั้ง แกนกลางกฎเกณฑ์แห่งโชคชะตาขาดการเชื่อมต่อกับลู่เหยา กลิ่นอายของเธอร่วงลงถึงระดับครึ่งเทพ
“ฟู่ว……ฟู่ว……”