เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
มิติ มีอยู่ และไม่มีอยู่
เมื่อภายในมิติหนึ่งไม่มีสิ่งใดอยู่เลย มิตินั้นก็จะหายสาบสูญ มันไม่มีนิยามของ “การมีอยู่”
เมื่อสถานที่หนึ่งไม่มีมิติ แต่กลับมีสิ่งของปรากฏขึ้น ที่นี่ก็จะเกิดนิยามของ “มิติ” ขึ้น
นี่คือมิติ รูปแบบการมีอยู่ของมันคือมโนทัศน์ มักปรากฏพร้อมกับสิ่งอื่น ไม่ได้มีอยู่อย่างเป็นอิสระ
ดังนั้น หากต้องการรู้แจ้งกฎเกณฑ์แห่งมิติ ต้องเริ่มจากการหลอมรวมปฐพี วายุ วารี อัคคี หรือการหลอมรวมทอง ไม้ น้ำ ไฟ ดินก่อน หวังมู่เกิดความตระหนักรู้วูบหนึ่ง: “การเพาะเลี้ยง แท้จริงแล้วกฎในการเพาะเลี้ยงสัตว์วิญญาณระดับสูงแต่ละชนิด ก็คือกฎของกฎเกณฑ์”
“เพียงแต่พลังอำนาจต่างกัน จึงบรรลุผลลัพธ์หลายชั้น คือเห็นภูเขาคือภูเขา เห็นภูเขาไม่ใช่ภูเขา เห็นภูเขาคือภูเขาอีกครั้ง”
“ตอนนี้สิ่งที่ผมเห็นคือกฎเกณฑ์ คือแก่นแท้ของอักขระวิญญาณ”
หวังมู่เองควบคุมแขนงกฎเกณฑ์แห่งมิติหลายชนิด ตอนนี้ยังมีการบรรลุเป็นเทพด้วยสองค่าสถานะ หลังดวงจิตวิญญาณเสริมพลัง ก็ยกระดับกฎเกณฑ์แห่งมิติขึ้นอีกชั้นโดยตรง การสะกดปราบ พันธนาการ ความสับสน ทำลาย...ของมิติ