เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
พูดตามตรง หวังมู่คิดว่ารุ่นพี่เหล่านี้ล้วนเป็นผู้ที่สามารถบรรลุเป็นเทพแห่งศรัทธาได้โดยตรง
การอุทิศเพื่อเผ่ามนุษย์ของพวกเขา ไม่ใช่สิ่งที่หวังมู่จะสรุปได้ด้วยคำสองสามคำ
และเขาก็ไม่ได้ตั้งใจพูดมากจริง ๆ บางเรื่องต้องให้คนไปทำความเข้าใจด้วยตนเองจึงจะเชื่อถือมากขึ้น ไม่ว่าคุณจะชื่นชมอย่างไร ก็ย่อมมีคนคิดว่าเป็นภาพลวง แต่เนื้อหาที่เขาไปทำความเข้าใจด้วยตนเอง เขาจะมอบความไว้วางใจสูงสุดให้
หวังมู่พูดเพียงเท่านั้น ไม่ให้โอกาสทุกคนพูด แล้วหันหลังกลับโดยตรง “คนรุ่นหลังเติบโตกันขึ้นมาแล้ว ตอนนี้ก็ดูสิว่าคนรุ่นหลังอย่างผมจะซ่อมแซมสวรรค์อย่างไร”
พูดจบ อวกาศในนภาทมิฬนี้กลับมีพืชพรรณงอกขึ้นจากความว่างเปล่า แสงตะวันปรากฏ ประตูโลกเปิดออก เอลฟ์รูปร่างงดงามทีละตนถือผลไม้และของว่างมาวางในศาลาและเก๋งริมน้ำกลางสวนดอกไม้
หลายคนที่เพิ่งถูกหวังมู่ “เรียกชื่อ” ต่างมีรอยยิ้มที่กลั้นไม่อยู่ แม้แต่เย่เฉินก็อดไม่ได้ พูดประชดหนึ่งประโยคเพื่อบรรเทาอารมณ์ “นายนับเป็นคนรุ่นหลังประเภทไหนกัน”
——พวกเขานับถือหวังมู่เป็นหัวหน้ามานานแล้ว