เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ชิงหลิงรับดอกไม้ด้วยมือ ก้านดอกสีเขียวมรกตอ่อนนุ่ม กลีบดอกสีขาวบริสุทธิ์ห้ากลีบ เป็นดอกไม้เล็กเรียบง่าย แต่สวยงาม พลังแห่งกาลเวลาปกคลุมมันไว้ แปรเปลี่ยนเป็นดอกไม้ที่มิรู้โรยรา
ชิงหมิงเป็นเช่นเคย มันดมดอกไม้เบา ๆ ยกขึ้นด้วยพลังจิต แล้วเหาะเหินวนรอบหวังมู่หนึ่งรอบ: "เจ้านาย ฉันสามารถให้เผ่าผีเสื้อชิงมู่ย้ายเข้ามาที่นี่ได้ เช่นนั้นก็จะคึกคักขึ้น"
ส่วนถูซานซินเยวี่ยอ่อนไหวกว่า เธอมองสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคย คล้ายกับดินแดนลับ ก็รู้ว่านี่คือการจัดวางของเจ้านายโดยเฉพาะ
ด้วยความเฉียบไวเช่นเธอ ย่อมเดาเหตุผลได้ คิดครู่หนึ่ง เธอคาบไว้ซึ่งดอกไม้อย่างนุ่มนวล นั่งขัดสมาธิข้างหวังมู่ ใช้พลังแห่งจิตใจส่งความคิด: "เจ้านาย ฉันต้องการบำเพ็ญ ฉันอยากแข็งแกร่งขึ้น"
ข้อบกพร่องที่ใหญ่ที่สุดของเธอคือพลังอำนาจ ดังนั้นช่วงนี้จึงบำเพ็ญตลอด
เช่นครั้งก่อนที่ออกไปข้างนอก เจ้านายแทบจะพาเพียงชิงหลิงไป เธอเข้าใจ ถึงอย่างไรพลังอำนาจของเธอยังไม่พอ
หวังมู่ตอบทีละคน: "ไม่ต้องแล้ว สภาพแวดล้อมที่นี่ถูกฉันดัดแปลงชั่วคราว คงสภาพได้เพียงไม่กี่สิบปี หลังจากนั้นหากไม่บำรุงรักษาก็จะทรุดโทรม"