เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เย่เฉินพยายามนึกถึงอดีต แต่ไม่ได้อะไรกลับมาเลย
คนกันเองย่อมรู้เรื่องของตน ตอนนี้เขาไม่สงสัยว่าอดีตของตัวเองมีปัญหา เพราะเขาเคยมีข้อสงสัยมาก่อนว่าเหตุใดก่อนมีสัตว์วิญญาณคู่พันธสัญญา เขาจึงแข็งแกร่งอยู่แล้ว
ตอนต่อสู้กับชนเผ่าสัตว์อสูร ตอนนั้นเขายังไม่มีสัตว์วิญญาณ แต่กลับสามารถเกิดการสั่นพ้องกับโลก แปรเปลี่ยนพื้นที่หนึ่งเป็นอาณาเขตของตนเอง ควบคุมลม ฝน อัสนีสายฟ้า
อีกทั้งสถานที่ที่หินวิญญาณก้อนนั้นร่วงหล่น ก็คือที่ที่เขาตื่นขึ้นมา
ข้อสงสัยมากเกินไปทำให้เย่เฉินจับต้นชนปลายไม่ได้เลย
ท้ายที่สุด เขาก็ละทิ้ง: “ผมจะค่อย ๆ ตามหาอดีตที่ผ่านมาของตัวเอง บางทีในอนาคตหลังการบรรลุเป็นเทพอีกครั้ง อาจรู้บางอย่างได้”
ซวีโก้วมองเย่เฉินด้วยความสนใจ: “ฟังนะ เมื่อครู่นายไม่ได้พูดว่าอนาคตจะบรรลุเป็นเทพ แต่พูดว่าบรรลุเป็นเทพอีกครั้ง เย่เฉิน ตอนนี้หลายคำพูดของนายล้วนใช้จิตใต้สำนึกจากอดีต”
“ไม่ต้องสงสัยเลย อดีตของนายไม่เป็นบุคคลสำคัญของแคว้นโบราณ ก็เป็นตัวละครเล็กชายขอบ แต่ดูจากสภาพของนายแล้ว นายอาจถึงขั้นเป็นราชันเทพองค์นั้น”
เย่เฉินอยู่ในความเงียบงัน ไม่รู้จะพูดอะไร