เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“นายบอกว่านายลองเพาะเลี้ยงสัตว์วิญญาณพิทักษ์ให้เผ่ามนุษย์?”
“ใช่”
หวังมู่ก็อ่านหนังสือมามากพอ แต่งเหตุผลขึ้นมาสักข้อไม่เป็นปัญหาเลย เขาบอกราชันสวรรค์ว่า ตระกูลใหญ่แต่ละตระกูลต่างมีสัตว์วิญญาณพิทักษ์ตระกูลของตน เจ้าเหนือหัวซานไห่แห่งเมืองซานไห่ คนในตระกูลสามารถสัก “มังกรเถาวัลย์” เพื่อได้รับการคุ้มครอง
และไม่นานมานี้ก็ยังรู้ว่า เผ่าพันธุ์สัตว์อสูรในโลกใต้พิภพมี “สัตว์ศึกโทเท็ม” คือการทิ้งไว้ซึ่งตราประทับโทเท็มบนร่างกาย เพื่อรับพละกำลังที่เหนือระดับชั้นของตน
ดังนั้นเขาจะเพาะเลี้ยงสัตว์วิญญาณพิทักษ์ให้เผ่ามนุษย์ ก็ไม่เป็นปัญหาเลยใช่ไหม?
มีปัญหาแน่นอน แต่เย่เฉินรู้แก่ใจ เรื่องนี้มีแต่ผลดีต่อเผ่ามนุษย์ และเป็นผลดีมหาศาล ดังนั้นอย่าไปสนปัญหาก็แล้วกัน ทุกคนต่างมีความลับเล็กๆ ของตน เขาผู้เป็น “ปีศาจเฒ่า” ที่มีชีวิตอยู่ตั้งแต่หลายพันปีก่อน ความลับจะไม่มากกว่าคนอื่นหรือ?
ดังนั้นเย่เฉินจึงถามอย่างตรงไปตรงมา “เจอปัญหาอะไร? ต้องการความช่วยเหลืออะไร?”
หวังมู่ยิ้ม “ผมรอท่านพูดประโยคนี้อยู่”
“ผมต้องการสัตว์วิญญาณค่าสถานะเวลา”