เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หวังมู่มองจากระยะไกลไปยังหน้าประตูมิติบานหนึ่ง มีคุณผู้หญิงคนหนึ่งพาสิบสองคนยืนอยู่ตามกฎเกณฑ์
แต่หวังมู่กำลังมองอาณาเขตอัสนีสวรรค์ ซึ่งเป็นสวนระบบนิเวศที่ถูกเกราะพลังงานล้อมรอบ เกราะพลังงานโปร่งใสราวเกราะกั้นผลึกบอบบางตัดขาดทั้งสวนจากโลกภายนอก พื้นผิวเกราะบางครั้งมีแสงเรืองสีฟ้าจาง ๆ ผุดขึ้น ราวกับมีกระแสไฟฟ้าเคลื่อนย้ายอยู่ภายใน ทั้งลึกลับและเต็มไปด้วยกลิ่นอายเทคโนโลยี
ผ่านเกราะกั้น ต้นไม้สูงใหญ่มีกิ่งใบหนาแน่น เถาวัลย์รัดพันลำต้น แสงแดดร่วงผ่านใบไม้สีเขียวเป็นหย่อม ๆ ดูเต็มไปด้วยพลังชีวิต
นี่คือมาตรฐานของอาณาเขตลับขนาดใหญ่ของสมาคมทุกแห่ง แม้เป็นดินแดนลับ แต่ไม่ได้อยู่ในภาชนะรองรับใด ๆ กลับวางแสดงอยู่บนพื้นดิน มองเห็นภายในได้ผ่านเกราะพลังงาน
หวังมู่ไม่แตะพื้น เท้าลอยไปด้วยพลังจิต จางหงได้เข้ามาต้อนรับเองโดยอัตโนมัติ: “สวัสดีค่ะท่านอาจารย์หวัง ฉันจางหง นักศึกษาเหล่านี้นำมาแล้ว ข้อมูลของท่านก็บันทึกเข้าระบบแล้ว สามารถเข้าออกอาณาเขตอัสนีสวรรค์ได้อย่างอิสระ”