0211

⬢⬢⬢

ตอนที่ 211 โชคดี! หายไปแล้ว

หวังเทาตะลึงไปเลย

ในฐานะคนธรรมดาคนหนึ่ง เขาเพียงรู้สึกอึดอัด อึดอัดที่ไม่สามารถเอ่ยออกมาได้

อึดอัดที่ดำรงอยู่พร้อมกับความหวาดกลัว

"แม่เจ้าเอ๋ย ผมจะกลับบ้าน...มัน...คงไม่ทันแล้วสินะ"

"ใช่แล้ว ไม่ทันแล้ว" จื่อซูอวี๋คุกเข่าลงกับพื้นอย่างหมดแรง ในดวงตามีความเหม่อลอยอยู่บ้าง

โยวรั่วผ่อนลงมาแล้วก็เริ่มตั้งสติได้บ้าง

"องค์ชายน้อย รัฐบาลร่วมจะมีการตัดสินใจเอง" เสียงของโยวรั่วเต็มไปด้วยความชา และเบามาก เธอเหนื่อยเกินไปแล้ว

"โยวรั่ว! โยวรั่ว! อย่าเหม่อสิ" หลี่เวยเวยตะโกน แล้วกดไหล่ของเธออย่างแรง ส่ายหัวของเธอไปมา