0117

⬢⬢⬢

ตอนที่ 117 จิตที่วูบไหวของฉินอวิ๋น (ขอบคุณรางวัลโดเนทจากตงเสวี่ยหลิงคง)

รอจนกระทั่งอารมณ์ของเย่จื่อเริ่มสงบลง ฉินอวิ๋นจึงเอ่ยปากออกไปเบา ๆ “ไม่เป็นไรนะ จะไม่เป็นอะไรหรอก ผมจะปกป้องคุณเอง ตราบใดที่ผมอยู่ที่นี่ จะไม่มีใครทำร้ายคุณได้”

ฉินอวิ๋นพูดด้วยความเร็วที่เชื่องช้า น้ำเสียงนุ่มนวลอย่างยิ่ง สิ่งนี้ทำให้เย่จื่อรู้สึกว่าจิตใจของเธอร่วงหล่นลงสู่ก้นบึ้งจากเนื้อหาคำพูดของเขา แต่ทว่าในขณะเดียวกัน เธอกลับรู้สึกถึงแสงสว่างที่สาดส่องลงมาบนตัวเธอเพราะตัวตนของฉินอวิ๋นเอง

เย่จื่อเพิ่งค้นพบว่าเธอดูเหมือนจะไม่เคยรู้จักฉินอวิ๋นอย่างแท้จริงมาก่อน ไม่สิ ควรจะกล่าวว่าฉินอวิ๋นในตอนนี้ต่างหากที่เธอไม่เคยรู้จักจริง ๆ ฉินอวิ๋นที่อยู่ตรงหน้ากับฉินอวิ๋นที่มุทะลุในความทรงจำของเธอดูเหมือนจะกลายเป็นคนละคนไปแล้ว คนหนึ่งค่อย ๆ เลือนรางลง ในขณะที่คนตรงหน้านี้กลับชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

เย่จื่อค่อย ๆ ก้มหน้าลงและพยักหน้าเบา ๆ เสียงสะอื้นยังไม่หายไปสนิท เธอขานตอบรับในลำคอเบา ๆ “อืม”