บทที่ 88: แค่พายุทรายพัดผ่านหัวเราไป

เมื่อได้ยินเสียงนั้น กู้อี้หางก็หันไปมองตามสายตาของชาหมิง

แต่ยังไม่ทันเห็นอะไรชัด ศีรษะของเขาก็ถูกมือข้างหนึ่งกดลงอย่างแรง

หน้าผากกระแทกเข้ากับถุงลมนิรภัยดังตุบ สายตาพร่าไปชั่วขณะ

“แกจะคลั่งอะไรนักหนา!” กู้อี้หางสบถ พลางปัดมือชาหมิงออก

ชาหมิงไม่สนใจเขา ก้มตัวลงเช่นกัน จนเกือบหมอบอยู่บนพวงมาลัย

“อย่าขยับ! อีกนิดเดียวก็จบแล้ว!” ชาหมิงกระซิบเร่ง

“บ้าเอ๊ย! ไข่ฉัน! แกกำลังบีบไข่ฉันอยู่!” กู้อี้หางร้องอย่างเจ็บปวด มือหนึ่งยันเบาะไว้ อีกมือพยายามแกะมือชาหมิงออก

“แกเห็นอะไร? ผีหรือไง?”

ชาหมิงไม่ตอบ

ทำไมกระจกหน้ารถสปอร์ตคันนี้มันต่ำขนาดนี้นะ! ต่ำเกินไปแล้ว! เขาบ่นในใจอย่างร้อนรน