บทที่ 22: เพื่อนร่วมห้องคนใหม่

“ยังไม่พอครับ” หลี่อี้ส่ายหน้า “คลาดเคลื่อนแค่นิดเดียว ผลลัพธ์ก็อาจต่างกันมาก เครื่องจักรต้องแม่นยำกว่ามนุษย์ ถึงจะมีประโยชน์”

ขณะพูด เขายังจ้องหน้าจอไม่วางตา นิ้วพิมพ์แป้นพิมพ์ต่อเนื่องไม่หยุด

หยูว่านมองเขา พลันนึกถึงคำพูดที่เขาเคยเอ่ยไว้ก่อนหน้านี้

“ขอให้ทุกคนได้สัมผัสความสะดวกสบายที่เทคโนโลยีมอบให้”

“ขอให้โลกนี้ดีขึ้นอีกสักนิด”

ตอนนั้นเธอคิดว่าเป็นแค่คำพูดไว้จีบสาว

แต่ตอนนี้เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้ว

ดูเหมือนหลี่อี้จะคิดแบบนั้นจริง ๆ

หกโมงเย็น หลี่อี้ถึงหยุดมือในที่สุด เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ ยืดตัว แล้วถอนหายใจยาว พลางขยี้ตาที่ล้าเต็มที