บทที่ 12 : เธอยังทำใจตัดใจจากเงินเดือนห้าหมื่นหยวนต่อเดือนไม่ได้

เมื่อหมดเวลาพักกลางวัน ซู่หนานจือกับเพื่อนร่วมห้องก็เดินออกจากร้านกาแฟ แสงแดดเที่ยงวันส่องผ่านประตูกระจกจนทั้งคู่ต้องหรี่ตา

เซี่ยเซี่ย เพื่อนร่วมห้องของเธอ ยังบ่นไม่เลิก

“หนานจือ เจ้าของร้านคนนั้นปฏิเสธเธอจริง ๆ เหรอ?”

ซู่หนานจือยิ้ม ไม่ตอบอะไร

“เป็นไปไม่ได้! เขามีสิทธิ์อะไรถึงทำแบบนั้น?” เซี่ยเซี่ยพูดอย่างขุ่นเคือง “เธอเป็นดาวเด่นของมหาวิทยาลัย A นะ คนที่ตามจีบเธอคงต่อแถวจากห้องสมุดไปถึงประตูโรงเรียนข้าง ๆ ได้เลย! เขาก็แค่เจ้าของร้านกาแฟเล็ก ๆ มีสิทธิ์อะไรมาปฏิเสธเธอ?”